لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر استنشاق اسانس نعناع بر زمان دویدن، ضربان قلب بیشینه، VO2max و VO2 )میلی لیتر در دقیقه(، تهویه دقیقه ای و نسبت تبادل تنفسی اجرا شد. بدین منظور 36 فوتبالیست زن نخبه به عنوان آزمودنی انتخاب و به صورت تصادفی به سه گروه کنترل، استنشاق اسانس نعناع استنشاق ترکیب اسانس نعناع و الکل سفید تقسیم شدند. به منظور اطمینان از همگن بودن گروه ها BMI آزمودنی ها مشخص گردید. آزمون تحلیل واریانس یکطرفه تفاوت معناداری را در میانگین MB گروه ها نشان نداد (p<0.05). آزمودنی های گروه های سه گانه مطابق دستورالعمل بروس تا سرحد واماندگی روی نوار گردان دویدند. ضربان قلب، زمان دویدند، VO2max و VO2، تهویه دقیقه ای و نسبت تبادل تنفسی توسط دستگاه Gas Analyzer اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل آماری با روش تحلیل یک طرفه واریانس برای گروه های مستقل انجام شد (p<0.05). نتایج نشان داد استنشاق ترکیبات معطر بر زمان دویدن، ضربان قلب بیشینه، VO2max و VO2، تهویه دقیقه ای و نسبت تبادل تنفسی تاثیر معناداری ندارد. همچنین تفاوت معنی داری بین گروه ها مشاهده نشد، که احتمالا به دلیل شدت و مدت زمان تمرین بود. لذا پیشنهاد می شود تاثیر استنشاق اسانس نعناع بر تمرین با مدت زمان طولانی تر و شدت پایین تر بررسی شود.

هدف ویژه از این تحقیق، اعتبار سنجی آزمون شاتل ران نوع اول و دوم در برابر آزمون استاندارد نوارگردان الستاد است. سنجش آمادگی قلبی - تنفسی، همواره علاقه و توجه متخصصان علوم ورزشی را به خود معطوف کرده آنها را ترغیب کرده است که روش های نوینی را جهت تخمین شاخص طلایی حداکثر اکسیژن مصرفی آزمودنی ها ابداع نمایند. از میان این روش ها می توان آزمون دوی رفت و برگشت 20 متر را نام برد که به دلیل اعتبار بالای آن در برآورد VO2max، شناساندن و اعتبار سنجی آن در ایران اهمیت خاصی دارد. 17 دانشجوی پسر 24-18 ساله دانشگاه بوعلی سینا همدان با وزن 10.5+66.5 کیلو گرم و BMI 2.5+22.4 مترمربع بر /کیلوگرم، داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. آزمودنی ها با 48 ساعت فاصله زمانی سه آزمون را به انجام رساندند و متغیرهای هوازی نسبی، ضربان قلب، تمرین و درصد ضربان قلب ذخیره و کمیت های سرعت، مسافت و زمان اجرای آزمون های سه گانه برآورد گردید. بین برآورد VO2max در آزمون های شاتل ران نوع اول و دوم با تخمین VO2max نوارگردان الستاد، به ترتیب همبستگی معنی دار R=0.81 و R=0.90 به دست آمد (P<0.0001)، میان ظرفیت هوازی مشتق از عوامل سرعت، مسافت و معادل متابولیک استراحت شخص و تخمین ظرفیت هوازی بر مبنای توانی از زمان اجرا [(t)n] همبستگی مثبت و چشمگیری وجود دارد R=0.97, SE=2.3, P=0.0000)) ، همچنین در این آزمون، ارتباط مثبت بین متغیرهای سرعت، مسافت، زمان اجرا، ضربان قلب تمرین و درصد ضربان قلب ذخیره آزمودنی ها مشاهده شد (R=0.63-1, P<0.006) +24.43(الستادy (VO2 max-SH.I) =0.42 (VO2 max-R=0.81, SE=3.6, P<0.00011.47 (VO2 max-SH.II)-24.43 =(الستادy(VO2 max-R=0.90, SE=5.04, P<0.0000 یافته های این تحقیق نشان می دهد که هر یک از آزمون های شاتل ران نوع اول و دوم از درجه روایی و اعتبار بالایی در جهت برآورد ارزش نسبی VO2max جوانان برخوردار است . 

هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر چهار هفته تمرین متناوب هوازی شدید ویژه فوتبال بر شاخص های عملکردی هوازی بازیکنان فوتبال بود. به این منظور 18 بازیکن فوتبال شرکت کننده در لیگ آزادگان ایران با میانگین سنی 21.88 ± 2.24 سال، قد 174.22±5.33 سانتی متر، وزن 67.7±5.7 کیلوگرم و درصد چربی 12.38 ± 3.29، در قالب دو گروه تمرین (12 نفر) و کنترل (6 نفر) برای شرکت در این پژوهش داوطلب شدند. برنامه چهار هفته ای تمرین متناوب هوازی شدید (هاف)، سه جلسه در هفته شامل چهار دوره حرکت با توپ بود که در مسیر ویژه طراحی شده انجام گرفت. درصد حداکثر ضربان قلب جدا شد. داده ها با استفاده از t مستقل تجزیه وتحلیل شد. نتایج نشان داد که پس از چهار هفته تمرین VO2max، Tmax،vVO2max  در بین دو گروه تمرینی و کنترل تغییر معناداری پیدا نکرد. به طور کلی می توان گفت که چهار هفته تمرین به صورت هفته ای سه جلسه بر شاخص های هوازی بازیکنان فوتبال تاثیر معناداری ندارد.

سابقه و هدف: Vo2max بهترین شاخص ارزیابی کارایی قلبی تنفسی است که اندازه گیری مستقیم آن پیچیده و نیازمند تجهیزات گران، صرف وقت و همکاری افراد است. بنابراین، روش های جایگزین برای تخمین آن به وجود آمده است. ضربان قلب از متغیرهای تعیین کننده اکسیژن مصرفی است. لذا با استفاده از قانون فیک، معادله ای بدست می آید که نسبت ضربان قلب حداکثر به استراحت و رابطه آن با Vo2max را بیان می کند. هدف از پژوهش حاضر سنجش اعتبار معادله برای تخمین Vo2max بر اساس فرمول است. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع کاربردی-تحلیلی است. 19 زن سالم و غیر ورزشکار به دو گروه تقسیم شدند. آزمون های ارزیابی به وسیله پروتکل RITE3 انجام شد. Vo2max تخمین زده شده بر اساس سن نیز با استفاده از معادله و با جایگذاری HRmax متناسب با سن به جای HRmax اندازه گیری شده محاسبه شد. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد ثابت تعادل معادله اندازه گیری شده برابر با 03/3± 17/17 میلی لیتر بر دقیقه بر کیلوگرم بود. همچنین نتایج پژوهش بیانگر این بود که بین Vo2max اندازه گیری شده و Vo2max تخمین زده شده (p=0. 177) و بین Vo2max تصحیح شده و Vo2max تخمین زده شده بر اساس سن (p=0/67) تفاوت معنی داری وجود ندارد. علاوه بر آن نتایج نشان داد که بین سن و Vo2max و Vo2max تصحیح شده، بین BMI و Vo2max، بین HRrest و Vo2max و Vo2max تصحیح شده، ارتباط معنی داری وجود ندارد. اما بین BMI و Vo2max تصحیح شده ارتباط معنی داری وجود دارد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر می توان اذعان کرد با محاسبه فرمول نمی­ توان Vo2max را تخمین زد.

در تحقیق حاضر، 60 نوجوان پسر (سن: 0.811 ± 17 سال، قد: 8.17 ± 184 سانتی متر، وزن: 10.39± 85 کیلوگرم، و شاخص توده بدنی 3.83± 20.80) در پژوهش شرکت کردند. به منظور برآورد توان هوازی بیشینه (%MHR, %VO2max, Peak VO2, VO2max  و VO2max بر پایه Peak W)، نوجوانان آزمونها مخصوص نوار گردان GXT، ارگومتر PWC195 و PWC212، و آزمونهای میدانی 5 دقیقه دویدن (5-RFT) و 1 مایل دویدن را در مراحل مختلف تحقیق اجرا کردند. نتایج پژوهش نشان داد در مقایسه با قدر مطلق میانگین انحرافات مقادیر بیشینه اکسیژن مصرفی به دست آمده از آزمونها، آزمون 1 مایل دویدن تفاوت معناداری با آزمون شاخص GXT نداشت (p=0.092). از نظر مقایسه میانگین درصد اکسیژن مصرفی بیشینه، اختلاف معناداری با آزمون GXT مشاهده نشد. (p=0.381). در مقایسه Peak VO2 آزمونها، بین 5-RFT با حداکثر اکسیژن مصرفی همان آزمون تفاوت معناداری وجود نداشت (p= 0.735)، ولی درصد حداکثر ضربان قلب بیشینه آزمونهای PWC195 و PWC212 تفاوت معناداری با آزمون شاخص GXT نداشتند (p=0.449). اما در مقایسه اکسیژن مصرفی به دست آمده از وات، این دو آزمون اختلاف معناداری با آزمون اوج وات نشان دادند. در مجموع نتایج به دست آمده نشان می دهند آزمون 1 مایل دویدن، توان هوازی بیشینه نوجوانان پسر را مشابه آزمون نوارگردان GXT برآورد می کند.

تحقیق حاضر، به منظور تدوین هنجار VO2max دانشجویان دختر دانشگاه آزاد اسلامی واحد ورامین انجام گرفت. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه دانشجویان دختر دانشگاه آزاد اسلامی واحد ورامین بود. همچنین، نمونه آماری تحقیق، 500 دانشجوی دختر با میانگین قد 160±2.4 سانتی متر و وزن 58±3.7 کیلوگرم از رشته های مختلف تحصیلی در مقاطع کاردانی، کارشناسی و کارشناسی ارشد بودند. به منظور برآورد VO2max با استفاده از آزمون بدون فعالیت، ابتدا متغیرهای قد و وزن آزمودنی ها اندازه گیری شد و با توجه به میزان فعالیت جسمانی آن ها در طول هفته، نمره مناسب فعالیت بدنی به آن ها تعلق گرفت. سپس، میزان درصد چربی بدن (BF%) آزمودنی ها از طریق تعیین ضخامت چربی زیر پوستی با استفاده از دستگاه کالیپر اندازه گیری شد. پس از آن، اطلاعات مربوط به درصد چربی بدن، سن و نمره میزان فعالیت بدنی آزمودنی ها در معادله رگرسیون راس و جکسون (r=0.85) قرار گرفت و  VO2max محاسبه شد. بر اساس یافته های پژوهش، برای آزمودنی های مورد مطالعه، میانگین VO2 maxمعادل 35.24 میلی لیتر/کیلوگرم/دقیقه به دست آمد. در این تحقیق بیشترین مقدار VO2max، برابر با 45.54 و کمترین آن معادل 24.55 میلی لیتر/کیلوگرم/دقیقه به دست آمد. تجزیه و تحلیل یافته ها نشان داد هنجار VO2max که به عنوان یکی از مهمترین شاخص های مرتبط با آمادگی جسمانی و تندرستی مطرح است، در بین دانشجویان دختر دانشگاه آزاد اسلامی واحد ورامین، در مقایسه با نمونه های خارجی در سطح قابل قبولی قرار دارد.

هدف این تحقیق تعیین فرمول برآورد VO2max از طریق آزمون هشت ضلعی هوازی (AOT) بود. 55 مرد و 50 زن به صورت لایه ای هدفدار بر اساس ملاک های سن و سلامت انتخاب شدند و در دو آزمون AOT و آزمون معیار به فاصله یک هفته شرکت کردند. آزمودنی ها در قالب پنج گروه سنی 17 تا 20، 21 تا 25، 26 تا 30، 31 تا 40، و 41 سال به بالا و در هر گروه حداقل 10 زن و 10 مرد انتخاب شدند. اطلاعات آزمون معیار از طریق دستگاه تحلیل گازی بدست آمد. میانگین (انحراف معیار ±) سن، وزن، قد، ضربان بیشینه، VO2max و BMI برای مردان به ترتیب برابر 31(±11) سال، 74(±12) کیلو گرم، 175(±6) سانتیمتر، 191(±11) ضربان در دقیقه، 38(±6) میلی لیتر در دقیقه در کیلوگرم وزن، و 24.06(±3.9) کیلوگرم بر متر مربع بود. اندازه های فوق برای زنان به ترتیب برابر 29(±10) سال ، 62(±11) کیلوگرم، 161(±5) سانتی متر، 191(±12) ضربان دردقیقه، 33(±8) میلی لیتر در دقیقه در کیلوگرم وزن و 23.90(±4.0) کیلوگرم بر متر مربع بدست آمد. فرمول های تخمین VO2max از طریق آزمون میدانیAOT ، پروتکل آزمایشگاهی AOT (برروی تردمیل)، و روش بدون آزمون برای مردان و زنان تولید شد. نتایج نشان داد که با افزایش سن و BMI در VO2max و ضربان قلب بیشینه تمرین کاهش نسبی مشاهده می شود. در مقایسه با تحقیقات مشابه، فرمول های بدست آمده توجیه علمی داشته و برآوردهای آنها از دقت کافی برخوردار است. با توجه به بالا بودن ضریب تعیین فرمولها (حداقل 57% و حداکثر 81%) و پایین بودن خطای استاندارد برآورد آنها (حداقل 2.7 و حداکثر 5.2)، می توان به مقادیر VO2max برآورد شده از طریق فرمول های مختلف برآمده از تحقیق اطمینان نمود.